تقدیم به بی تکرار شعر ایران

                 "فروغ فرخزادستاره ی خاموشم...




 "تو زنده ای"

 


فروغِ من

 

سفر نمی کنی چرا به شهر بی حصار

 

به شعرهای زندگی

 

به کوچه های خسته از کشاکشِ روز

 

میان ما که در تلاطم یک روح بی قرار

 

نگاه از آن سوارِ بی نشان گرفته ایم...

 

فروغ من

 

بتاب دوباره بر سطوحِ روزهای سرد

 

بروی برگ های خیس از طراوات شعر

 

بروی بیت های بی نهایت عشق

 

به قافیه های صادق و نثرهای جاری که هر کدام

 

شکوهِ عشق تو را به بازی گرفته است

 

فروغ من

 

تو را به بند بند عاشقی قسم

 

به آیه های ناتمام که در تو خلاصه می شود

 

به دستهای بسته ی مسافری،

 

که پُر شده از التهاب وصل،

 

دوباره چون پرنده ای

 

میان آسمان نیلگونِ شعرم اوج گیر

 

و به صدها نگاه عاشقی

 

دوباره از نهایتِ بودن سلام کن!

 

فروغ من

 

که گفته مرگِ تو، تو را ز من گرفت؟

 

میان خاکهای اندوهِ درد

 

میان یک نگاه بی فروغ

 

میان جداییِ پُر فریب...

 

تو رفته ای

 

و لی همیشه، هر زمان

 

سرود زندگی میان واژه های تلخ هجر می خوانی

 

تو با منی

 

کنار هر ستاره، هر کبوتری

 

میان آرزوهای ناب زندگی

 

کنار دانه های بی حجاب برف

 

میان موج های پر تپش

 

میان ما و من، نفس تو می کشی

 

تو یک ستاره ای

 

ستاره ای که تا ابد،

 

میانِ تیره های ابر، روشن است...

 

ستاره ای بزرگ و بی دروغ

 

چون فروغ!


                                                    زمستان۸۳

   ۸دی ... زاد روز پاکش،

        مبارک همه ی دوستداران جاویدان فروغ...

 

جمعه نهم دی 1390 ساعت به قلم یلدا جعفری [ ]


 

 

 "به تو عاشق نمی گویم"


 


نمی گویم اگر قصد سفر داری

 

مرا همراه خود تا بی نهایت بر

 

نمی خواهم تو را در بند دل گیرم

 

اگر چشمت گره باشد به زلف تیره ی دیگر

 

تو گفتی می روی دل بسته می آیی

 

به کنج خلوت دیدار چشمانم

 

تو رفتی، آمدی، اما نبودی او

 

که جاری بود روزی جای اشکانم

 

شبی در گوش من عشق خدایی را

 

به وزن سادگی آواز میدادی

 

شب دیگر خیال و عشق پاک من

 

از آن دیوانه دل پرواز میدادی

 

نمی دانم اگر عاشق تو بودی، پس چرا رفتی

 

اگر عاشق نبودی، پس چرا بودی؟

 

که یک شب بی خبر قصد دلم کردی

 

برایم قصه ها خواندی و گفتی عاشقم بودی

 

نمی گویم بمان دیگر امیدی نیست

 

نمی گویم بیا، نه نه نمی گویم

 

نمی جویم ز دل دیگر نشان از تو

 

از این پس من به تو عاشق نمی گویم...

                                                     زمستان۸۳

 

سه شنبه بیست و نهم شهریور 1390 ساعت به قلم یلدا جعفری [ ]


 


 "رهایی"


فاصه است بین و من تماشای تو!!


یک فاصله ی ممتد...


یک تلخ خاطره!!


که هر چه شیرین می نوشمش،


باز سرریز از طعمِ دیوار است!!


من، این سوی دیوار... و تو... آنسوی زندگی!!


و شب در دو سوی ماست!!


در این مرگِ نور، باز هم دستی شب می کارد...


و خدا انگار خیالِ تابیدن ندارد!


من،


فانوس عشقم را روشن می کنم و


بر دل این همه دیوار و سنگ... 


"تو" را می تراشم


و رویای رهایی را!!


                                                      پاییز۸۹

 

دوشنبه بیست و هشتم شهریور 1390 ساعت به قلم یلدا جعفری [ ]


 

   "مرا صدا بزن"

 


مرا به نام کوچکم صدا بزن

 

بخوان مرا به نام درد

 

به یاد فصلهای خالی از بهار

 

پرندگان خسته از تنفس قفس

 

مرا به نام خود، نه بیش و کم صدا بزن

 

مرا به نام کوچکم صدا بزن

 

به نام آشنای رنج

 

به یاد جاده های خالی از عبور

 

و نهرهای خشک دور

 

به یاد غربت ترانه های نور

 

مرا خلیده در حصار غم صدا بزن

 

مرا به نام کوچکم صدا بزن

 

صدا بزن مرا به نام هرچه شب

 

به نام هرچه تیرگسیت

 

به یاد دشتهای پیر در افق،

 

خزان زده!

 

مرا نگاه مبهم سپیده دم صدا بزن

 

مرا به نام کوچکم صدا بزن

 

بخوان مرا

 

هوا، هوای بی کسیست

 

میان گرگ و میش این قفس

 

تمام من صدای توست

 

و آخرین بهانه ام برای زندگیست

 

مرا صدا بزن

 

مرا صدا بزن...

                                               بهار۸۹

 

سه شنبه بیست و دوم شهریور 1390 ساعت به قلم یلدا جعفری [ ]